لوپوس، بیماری خود ایمنی با درگیری اعضای مختلف بدن است که عوامل ژنتیکی ومحیطی در ایجاد آن نقش دارند.  این بیماری بیشتر در خانم ها دیده می شود و پوست می تواند به صورت دوره ای در این بیماری درگیر شود، ضایعه های پوستی می توانند در تشخیص صحیح این بیماری مهم باشند.

نشانه ها:  ضایعه های پوستی ناشی از لوپوس به 2 گروه ضایعه های اختصاصی و ضایعه های غیراختصاصی تقسیم می شوند. ضایعه های پوستی اختصاصی می توانند حاد، به صورت ضایعه های قرمز رنگ به شکل پروانه روی گونه ها و پل بینی و معمولاً سطحی است و در تماس با نور آفتاب تشدید می شود.  این ضایعه ها گذرا هستند و بدون باقی گذاشتن جوشگاه از بین می روند.  اما گاهی ضایعه ها به صورت رنگ رفتگی روی پوست باقی می مانند.  ضایعه های مزمن چزو ضایعه های پوستی خاص  لوپوس مداوم هستند.  این ضایعه ها سفت و قرمز هستند و فولیکول های مو نیز درگیر می شود.  این ضایعه ها بیشتر در نواحی پوست سر، گوش و پشت ایجاد می شود و قرار گرفتن در معرض آفتاب می تواند باعث تشدید آنها شود.  این ضایعه ها معمولاً جوشگاه به جا می گذارند.  ضایعه های پوستی غیر اختصاصی شامل کهیر، قرمزی کف دست، تغییر رنگ و کبودی انگشتان به دنبال تماس با سرما (رینود) یا ضایعه های قرمز رنگ توری مانند روی پوست هستند.  درگیری موها نیز در این بیماران دیده می شود و موها نازک و کم پشت می شود و در موارد پیشرفته تر و فعال بیماری ممکن است کچلی های موضعی دیده شود.  ضایعه های مخاطی به صورت زخم های دهانی دردناک یا بدون درد معمولاً در سقف دهان دیده می شود.

درمان ها:  ضایعه های پوستی شامل حفاظت ضایعه های حساس به نور در برابر آفتاب است زیرا این ضایعه ها هنگام قرار گرفتن در معرض آفتاب آغاز یا تشدید می شوند.  کورتون های موضعی یا تزریقی به داخل ضایعه اغلب می تواند به عنوان درمان موضعی استفاده شود و در موارد شدیدتر استفاده از داروهایی مانند تاکرولیموس و رتینوییدهای موضعی توصیه می شود.  نخستین درمان دارویی برای لوپوس پوستی درمان ضد مالاریا (کلروکین و هیدروکسی کلروکین) است.

دکتر هدی کاوسی ـ فوق تخصص روماتولوژی

از دکتر بپرسید

آواتار
  عضویت در این بحث  
اطلاع‌رسانی از