جستجو پزشک

جستجو پزشک

آیا جرم گیری به دندان ها آسیب می رساند؟

دوشنبه, 26 بهمن 1394 ساعت 14:52

این سوالی است که گاهی بیماران از ما می پرسند که آیا اگر جرم گیری کنم به مینای دندانهایم آسیبی نمی رسد؟ یا، شنیده ایم جرم گیری ضرر دارد!

خوب برای جواب این سوال، اول باید دانست:

جرم دندان چیست؟

هرگاه برای مدت کوتاهی مسواک نزنیم همه روزه یک لایه چسبنده بر روی دندان ها بخصوص در خط لبه لثه رسوب می کند که این لایه پلاک نام دارد.

اگر پلاک دندانی روزانه با مسواک و نخ دندان از روی دندان ها و لثه برداشته نشود بعد از مدتی به رسوبات آهکی سفید، زرد یا تیره رنگی تبدیل می شود که با مسواک قابل برداشتن نیست. به این رسوبات آهکی در اصطلاح دندانپزشکی جرم می گویند.

جرم هایی که در بالای لثه بر روی دندان ها تشکیل می شوند قابل رویت هستند بیشتر در اطراف طوق دندان ها نمایان می شوند. ولی جرم هایی که در نواحی زیر لثه تشکیل می شوند به مراتب خطرناکترند.

جرمی که بر روی دندانها تشکیل میشود چیزی شبیه جرم های دور جدار داخلی سماور است . با این تفاوت که ترکیباتی پیچیده تر داشته و روند تشکیل آن اندکی متفاوت است . بزاق ما به طور معمول دارای املاح زیادی است که قدرت رسوب کردن را دارند . این املاح معمولا در جاهائی که با غذا و مسواک کمتر در تماس است رسوب میکنند. رسوب این املاح همراه است با ایجاد بستر مناسب برای جایگزینی میکروبهائی که به طور طبیعی در دهان وجود دارد و رشد و تکثیر آن است . اضافه شدن پروتئین های موجود در غذا و بذاق و همچنین لاشه سلولهای مرده بافت های مختلف دهان در مجموع باعث افزایش حجم این رسوبات شده و به مرور جرم تشکیل میشود.

این جرم های تشکیل شده پر از میکروب های مختلف است و با مسواک زدن هم تمیز نمیگردد و بافت چسبنده لثه را که محکم به دندان چسبیده را بمرور تخریب کرده و بافت نگهدارنده حیاتی لثه را تخریب کرده و باعث سست شدن پایه های دندان میشود .

با جرم گیری و تمیز کردن این جرم های تشکیل شده بر روی دندان، از روند تخریب لثه جلو گیری می کنیم .

این موضوع که جرم گیری ضرر دارد کاملا اشتباه است و ریشه یابی علت این نوع افکار این است که جرم های تشکیل شده بر روی دندان به مرور لثه را خراب کرده و خود جایگزین میشود . این امر چون به مرور اتفاق میفتد و بیمار متوجه عقب نشینی لثه نمیشود و لثه ای که عقب نشینی کرده با جرم جایگزین میشود فضای خالی که بین دندانها در اثر عقب نشینی لثه هم که ایجاد میشود از دید بیمار پنهان میماند . موقعی که بیمار برای جرم گیری مراجعه میکند وقتی این جرم ها را تمیز می شود لثه تحلیل رفته در معرض دید بیمار قرار میگیرد و چنین احساسی بدست می دهد که جرم گیری باعث از بین رفتن لثه شده است در صورتی که تمام این اتفاقات قبلا صورت گرفته بوده ولی از دید بیمار پنهان بوده است.

پس نتیجه می گیریم که: این جرم است که ضرر دارد نه جرم گیری.

هر چند وقت باید جرم گیری کنیم؟

حتما سالی یک بار جرم گیری را در برنامه بهداشتی خود قرار دهید. البته بسته به نوع بزاق افراد جرم گیری می تواند زودتر یا خیلی دیرتر لازم باشد.
به یاد داشته باشید با روش صحیح مسواک زدن تشکیل جرم را به حداقل خواهید رساند.

اگر در موقع مسواک زدن دیدید که از ناحیه از لثه هایتان دارد خون میاید بدانید که آن ناحیه دچار مشکل است و به دندانپزشک خود مراجعه کنید .به ناحیه ای که خون میاید بیشتر مسواک بزنید و از خونریزی آن نترسید . مطمئن باشید که با خوب مسواک زدن و بیشتر مسواک زدن خونریزی به مقدار زیادی کاهش خواهد یافت.

در صورتی که جرم زیادی داشتید و بعد از جرم گیری دندانهایتان به سرما و گرما حساس شده نگران نباشید به زودی رفع خواهد شد و برای کاهش سریعتر حساسیت میتوانید از خمیر دندان و یا دهانشویه ضدحساسیت استفاده کنید.

آیا استفاده از خمیر دندانهای ضد جرم مفید می باشد؟

خیر، جرم با مسواک و خمیر دندان پاک نمی شود و برای این منظور از دندانپزشکان باید کمک گرفت، ضمناً خمیر دندانهایی که به عنوان ضد جرم معرفی شده اند دارای مقادیر زیادی از مواد ساینده بوده و فقط رنگ و لکه های رسوب نموده بر دندان را که زنگ( Stain) نام دارد، تمیز می کنند و استفاده همیشگی از آنها توصیه نمی گردد. این خمیردندانها، بعلت دارا بودن مواد ساینده زیاد،ایجاد خراشهای بسیار ظریف بر سطح دندانها نموده و زمینه را برای تجمع و چسبندگی بیشتر پلاک میکروبی فراهم می آورند.

 

کچلی سر

دوشنبه, 26 بهمن 1394 ساعت 14:37

کچلی سر شایع ترین عفونت قارچی در دوران کودکی (به ویژه 3-7 سالگی ) است.کچلی سر بعد از بلوغ از شیوع کمتری برخوردار است که احتمالا ناشی از مقادیر بالای اسیدهای چرب در چربی پوست سر افراد بالغ است.

کچلی سر در نقاط مختلف دنیا دیده می شود و نوع قارچ بیماری زا از مکانی به مکان دیگر متفاوت است. قارچ هایی که سبب کچلی سر می شوند شامل سه فرم انسانی ، حیوانی (سگ و گربه) و خاکی هستند. کچلی های ناشی از قارچ های انسانی بیشتر به صورت همه گیر یا اپیدمیک دیده می شوند در حالی که قارچ های حیوانی و خاکی بیشتر موردی می باشند. ساختمان قارچ های سر از رشته های باریکی تشکیل شده است که به شکل بندبند هستند. این رشته ها به یکدیگر متصل شده توده ای به نام میسیلیوم را تشکیل می دهند. تولید مثل این نوع قارچ ها توسط اسپور انجام می شود.

انواع کچلی سر

کچلی سر انواع گوناگونی دارد. این بیماری براساس نوع قارچ بیماری زا (میکروسپوریک یا تریکوفیتیک) و محل نفوذ اسپورهای بیماریزا شامل اندوتریکس (داخل ساقه مو) و اکتوتریکس (خارج ساقه مو) تقسیم بندی می شود. ممکن است کچلی سر با التهاب همراه باشد یا کاملا غیر التهابی باشد.

کچلی ساده

در کچلی های ساده ، موهای سر سست شده و به صورت نواحی گرد یا بیضی با حدود مشخص می ریزد در ناحیه طاسی پوسته ریزی (مانند شوره ) هم دیده می شود. در واقع علت ریزش موها ، شکسته شدن آن ها در سطح پوست سر است. کچلی سر مسری است و می تواند چند نفر از خواهر برادرها یا تعداد زیادی از دانش آموزان یک مدرسه را مبتلا کند. انتقال آلودگی از طریق صندلی ها ، کلاه ، شانه حوله و روبالشی انجام می شود.

خوشبختانه پس از درمان مناسب این نوع کچلی ها ، موهای سر رشد کرده کاملا به وضع اولیه بازخواهند گشت و اثری از طاسی باقی نخواهد ماند. عدم درمان به موقع به جز انتشار آلودگی به اطرافیان عارضه چندانی ندارد.

فاووس

یک نوع کچلی شدید و مزمن است . در این نوع کچلی پوسته ها به صورت دلمه های خمیری شکل زرد رنگ با بوی نامطبوع بر روی پوست سر چسبیده است. گاهی منطقه وسیعی از موهای سر گرفتار می شود. عامل بیماری قارچی است بنام تریکوفیتون شوئن لاینی. اگر موهای آلوده را با لامپ وود ( لامپ wood اشعه فرابنفش با طول موج بلند می تاباند ) مشاهده کنیم ، فلورسانس سبز را نشان می دهد. متاسفانه اگر فاووس به موقع درمان نشود پوست و موی سر آسیب می بیند و طاسی دائمی وسیع برجای می ماند.

کچلی التهابی

ممکن است کچلی با التهاب همراه باشد که معمولا منشا حیوانی دارد. عامل بیماری قارچی است به نام تریکوفیتون. این کچلی در ابتدا به صورت یک توده آماسی دردناک است که به سرعت بزرگ تر و ملتهب تر شده و به شکل یک توده متورم سفت به قطر چند سانتیمتر درمی آید و از آن چرک خارج می شود.به تدریج موهای آن منطقه کاملا می ریزد. گاهی غدد لنفاوی منطقه بزرگ شده و بیمار تب می کند. اگر درمان به موقع انجام شود موها مجددا رشد خواهند کرد اما اگر درمان به موقع و درست انجام نشود فولیکول های مو از بین می روند و طاسی دائمی برجای می ماند. در درمان کچلی التهابی می توان علاوه بر داروی ضد قارچ یک دوره کوتاه از کورتیکوسترویید خوراکی استفاده نمود.

تشخیص کچلی سر

اقدامات تشخیصی مهم شامل برسی موهای آلوده با لامپ وود ، بررسی میکروسکوپی موهای آلوده و کشت می باشد. برای تشخیص ، موهای ناحیه کچلی را به همراه مقداری از پوسته ها برداشته و به صورت ورقه نازکی بر روی لام شیشه ای می گذاریم و در زیر میکروسکوپ مشاهده می کنیم.با برسی نحوه قرار گرفتن اسپورها نسبت به موها (درون ساقه مو یا بیرون ساقه مو) ، نوع کچلی تشخیص داده می شود. البته تشخیص دقیق نوع قارچ پس از کشت نمونه در محیط کشت اختصاصی حاصل می شود. معمولا نتیجه کشت بعد از 3-4 هفته مشخص می شود.

درمان کچلی سر

برای کچلی سر درمان خوراکی ضروری است . درمان های موضعی مانندکرم ها و لوسیون های ضد قارچ تنها از ریزش اسپورها و انتشار بیماری جلوگیری می کنند، لذا درمان موضعی به تنهایی موثر نیست و فقط بعنوان مکمل درمان خوراکی به کار می رود.

مناسب ترین دارو برای تمام اشکال کچلی سر آنتی بیوتیکی به نام گریزوفولوین است. طول درمان بسته به پاسخ درمانی بیماران متفاوت است و نسبتا طولانی ( 6-12 هفته) است. در طول درمان بیمار ویزیت مجدد شده و آزمایش قارچ تکرار می شود و درمان تنها پس از آن که رشد مجدد موها رویت شد و نتیجه کشت قارچ منفی شد خاتمه می یابد. عوارض جانبی گریزوفولوین نادر است و شامل تهوع ،استفراغ ،سردرد ،دیس کرازی خونی ،فوتوتوکسیسیتی و هپاتوتوکسیسیتی است. در موارد مقاومت به گریزوفولوین یا بروز عوارض جانبی می توان به جای آن از داروهای دیگر مثل ایتراکونازول و تربینافین استفاده کرد. طول درمان با این داروها کوتاه تر است ( 4-6 هفته ).

بهتر است بیمار هفته ای 2-3 بار از شامپوی خاص از قبیل سلنیم سولفاید 2.5% ، زینک پیریتیون یا کتوکونازول استفاده کند که به از بین بردن اسپورها کمک می کند و بهبودی بالینی تسریع می شود. کوتاه کردن یا تراشیدن موهای سر الزامی نیست.

خواص ترب سیاه

دوشنبه, 26 بهمن 1394 ساعت 14:21

دوست دستگاه گوارش

در طب گیاهی و سنتی ترب سیاه شهرت زیادی برای حفظ سلامت روده‌ها دارد. از سالیان قبل خواص ترب سیاه روی سیستم گوارشی و به‌ویژه برای تنظیم عملکرد صفرا کاملا شناخته شده است. به این ترتیب که این ترب باعث افزایش ترشح و دفع صفرا می‌شود. نقطه قوت دیگر ترب سیاه این است که باعث سم‌‎زدایی از کبد می‌شود. زمانی که به عنوان مثال داروی زیادی می‌خورید بعد از آن لازم است که به فکر سم‌زدایی از این عضو حساس بدن باشید. این ترب همچنین خاصیت ملینی جزیی نیز دارد. توجه داشته باشید در صورت انسداد مجاری صفراوی نباید از ترب سیاه استفاده کرد.

مقابله با سرفه

امان از زمانی که سرفه‌های پی در پی راه نفس آدم را بند می‌آورد. در این صورت هیچ‌چیز به اندازه ترب سیاه یک درمان مفید و طبیعی نیست. شربت ترب سیاه باعث می‌شود که مخاط برونشیت روان شده و دفع شود. به همین دلیل هم برای درمان سرفه و مشکلات تنفسی فوق‌العاده است.

روش مصرف

ترب سیاه را شسته و پوست بگیرید و سپس خرد کنید. ترب‌های خرد شده را کف ظرف بچینید و روی آن را با یک لایه نازک شکر یا قند بپوشانید. اجازه دهید به مدت یک روز بماند تا شربت آن دربیاید. شربت به دست آمده را در یک پیاله ریخته و روزانه 4 تا 6 قاشق میل کنید.

توجه

شربت به دست آمده را بیش از 48 ساعت نگهداری نکنید. در صورت انسداد مجاری صفراوی از ترب سیاه استفاده نکنید.

برای عید و روزهای جشن

عید نزدیک و بساط مهمانی و پرخوری در پیش. خوشبختانه ترب سیاه پشت آن ظاهر سیاه و گوشت آب‌دار و کمی تند خود حاوی ترکیبات بسیار قوی می‌باشد که کبد را تقویت و تمیز کرده و عملکرد صفرا را کنترل می‌کند. برای همین هم برای روزهای جشن و سروری که رژیم را فراموش می‌کنید و حسابی دلی از عزا در می‌آورید خوب است. بالاخره بعد از پرخوری و مصرف انواع مواد غذایی چرب و شیرین باید صفایی به کبدتان بدهید.

روش مصرف

یک هفته قبل از روزهای عید یا یک هفته بعد از آن حتماً یک عدد ترب سیاه خام میل کنید. توجه داشته باشید در صورت انسداد مجاری صفراوی نباید از ترب سیاه استفاده کرد.

برای رفع خستگی بچه‌ها

ترب سیاه سرشار از ویتامین C می‌باشد برای همین هم با خستگی مقابله می‌کند. می‌توانید به کودکان بالای سه سال شربت ترب سیاه بدهید تا خستگی گذرای آن‌ها از بین برود.

روش استفاده

ترب سیاه را بشویید و پوست بگیرید. سپس آن‌ها را به‌صورت ورقه‌های نازک خرد کنید. ترب‌های خرد شده را کف ظرف بچینید و روی آن را با یک لایه نازک شکر یا قند بپوشانید. اجازه دهید به مدت یک روز بماند تا شربت آن دربیاید. شربت به دست آمده را در یک پیاله بریزید. به بچه‌های بالای سه سال روزی 2 تا 3 قاشق چایخوری از این شربت بدهید. حواستان باشد که نباید این شربت را بیش از 48 ساعت نگهداری کرد. در صورت انسداد مجاری صفراوی از مصرف آن خودداری شود.

انتخاب ترب سیاه خوب

موقع خرید ترب‌هایی را انتخاب کنید که کاملا سفت، سالم، بدون زدگی و بدون لک باشند. توجه داشته باشید که می‌شود به مدت چند هفته ترب سیاه را در یخچال نگهداری کرد البته به شرط اینکه آن‌ها را نشسته باشید و داخل یک کیسه پلاستیکی سوراخ‌سوراخ نگهداری کنید

شیرهای طعم‌دار خوب است یا نه؟

دوشنبه, 26 بهمن 1394 ساعت 10:31

یکی از محصولاتی که مدتی است وارد بازار لبنیات شده و اتفاقا طرفداران زیادی، مخصوصا در بین بچه‌ها پیدا کرده، شیرهای طعم‌دار است؛ از شیرکاکائو و شیر موز گرفته تا شیرطالبی و شیرخرما.

شیر طعم دار

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های شیرهای طعم‌دار و معمولی، شکر فراوان موجود در این محصولات است. دلیل افزودن این همه شکر به شیرهای طعم‌دار چیست؟

میزان شکر افزوده‌شده به شیرهای طعم‌دار، با توجه به نوع طعم‌دهنده موجود در آن، نسبتا زیاد است. این شکر برای ایجاد طعم شیرین‌تر به این شیرها اضافه می‌شود تا کودکان و افرادی که تمایل چندانی به مصرف شیر ندارند، بتوانند طعم آن را بهتر تحمل کنند. به‌طور کلی، بیشتر افراد به‌سادگی طعم‌های شیرین را می‌پذیرند و اصولا شیرهای طعم‌دار هم با هدف تنوع بخشیدن به سبد غذایی خانوار و تامین سلیقه غذایی افراد پا به بازار گذاشته‌اند. اگر به شیرهای طعم‌دار در صنعت، شکر افزوده نشود، طعم آن ها چندان مورد پسند قرار نخواهد گرفت.

مهم‌ترین طعم‌دهنده‌هایی که به شیرهای طعم‌دار افزوده می‌شوند، چیست؟

برای تولید شیرهای طعم‌دار، مقداری اسانس،‌ کنسانتره طبیعی میوه، آبمیوه‌های طبیعی، رنگ‌های طبیعی یا پودر کاکائو را بر اساس استانداردهای موجود به شیرهای سفید ساده و تازه اضافه می‌کنند تا با کمک این طعم‌دهنده‌ها و رنگ‌های کاملا طبیعی، محصولی جدید عرضه شود.

شیرهای طعم‌دار، فقط برای ایجاد تنوع در سبد غذایی وارد بازار شده‌اند و به‌ دلیل شکر و کالری زیادی که دارند، نمی‌توانند جایگزین شیرهای ساده شوند. مصرف مداوم این محصولات به‌‌‌وسیله بچه‌ها، باعث تغییر ذائقه آنها به سمت شیرینی و افزایش خطر ابتلا به چاقی و بیماری‌های مزمنی مانند دیابت یا ناراحتی‌های قلبی می‌شود

نمی‌توان به‌جای شکر از شیرین‌کننده‌های سالم‌تر یا کم‌کالری‌تر برای تولید شیرهای طعم‌دار استفاده کرد؟

چرا، شکر فراوان موجود در این محصولات، علاوه بر تغییر ذائقه مصرف‌کننده (که بیشتر هم کودکان هستند)، می‌تواند افزایش دریافت کالری روزانه و ابتلا به اضافه‌وزن و چاقی را به دنبال داشته باشد. از این‌رو، بهتر است استاندارد و قانونی برای تولید چنین محصولاتی در نظر گرفته شود تا از شیرین‌کننده‌های کم‌کالری مانند استویا یا در مواردی هم از شیرین‌کننده‌های طبیعی مانند عسل برای تولید این محصولات استفاده شود. به‌طور کلی، نمی‌توان حذف هرگونه شیرین‌کننده اضافی را از شیرهای طعم‌دار پیشنهاد یا حتی تصور کرد زیرا در این صورت، طعم نهایی آن ها دیگر مطلوب و موردپسند نخواهد بود.

آیا امکان استفاده از شیر خشک یا شیرهایی با کیفیت پایین‌تر برای تولید شیرهای طعم‌دار وجود دارد؟

براساس قانون و استاندارد، شیرهای طعم‌دار هم باید از مواد اولیه تازه و سالم تهیه شوند. یعنی کارخانه‌های معتبر، از شیرخشک یا شیرهای بی‌کیفیت برای تولید شیر طعم‌دار استفاده نمی‌کنند با این حال ممکن است برخی تولیدکنندگان، حجمی از شیرخشک هم به شیرهای طعم‌دارشان بیفزایند که البته این کار مشکلی از نظر سلامت برای مصرف‌کننده ایجاد نمی‌کند.

آیا شیرهای طعم‌دار، حاوی افزودنی یا نگهدارنده خاصی هم هستند؟

به‌هیچ‌‌وجه به شیرهای طعم‌دار نگهدارنده نمی‌زنند. افزودنی آن ها در حد طعم‌دهنده‌های طبیعی و یک نوع پایدارکننده است. پایدارکننده‌ها، ترکیب‌هایی هستند که برای معلق نگه‌داشتن کنسانتره میوه‌ها در کل فرآورده و پیشگیری از رسوب‌شان در شیر، استفاده می‌شوند و هیچ مشکلی برای سلامت مصرف‌کننده ایجاد نمی‌کنند.

توصیه خاصی برای مصرف شیرهای طعم‌دار ندارید؟

شیرهای طعم‌دار، فقط برای ایجاد تنوع در سبد غذایی وارد بازار شده‌اند و به‌ دلیل شکر و کالری زیادی که دارند، نمی‌توانند جایگزین شیرهای ساده شوند. مصرف مداوم این محصولات به‌‌‌وسیله بچه‌ها، باعث تغییر ذائقه آنها به سمت شیرینی و افزایش خطر ابتلا به چاقی و بیماری‌های مزمنی مانند دیابت یا ناراحتی‌های قلبی می‌شود. اگر فرزندتان واقعا نمی‌تواند طعم شیر ساده را بپذیرد، می‌توانید خودتان در منزل شیرطعم‌دار با شکر کمتر برای او تهیه کنید. می‌توانید از عسل و خرما برای شیرین کردن شیر استفاده یا شیر را با آب هویج یا آب طالبی مخلوط کنید. کمی پودر کاکائو یا موز رنده‌شده به آن بیفزایید و خلاصه طعم مورد پسند فرزندتان را بشناسید و با سالم‌ترین راه ممکن، آن طعم را برایش ایجاد کنید. مصرف شیرهای طعم‌دار به افراد چاق، دارای اضافه‌وزن و بیماران دیابتی هم توصیه نمی‌شود.

شیرهای طعم‌دار هم پاستوریزه یا استریلیزه می‌شوند؟

صددرصد، انواع شیرهای بسته‌بندی و صنعتی، چه ساده و چه طعم‌دار، قبل از ورود به بازار پاستوریزه یا استریلیزه می‌شوند. اگر به بسته‌بندی این محصولات دقت کنید، حتما عبارت «پاستوریزه» یا «استریلیزه» را روی آن ها می‌بینید. شیرهای پاستوریزه، ماندگاری کمتری نسبت به انواع استریلیزه دارند و باید تا زمان مصرف، داخل یخچال نگهداری شوند اما شیرهای استریل را می‌توان برای مدت طولانی‌تری حتی خارج از یخچال هم نگه ‌داشت. نکته مهم اینجاست که هم شیرهای پاستوریزه و هم شیرهای استریل باید تا قبل از اتمام تاریخ انقضای خود، مصرف شوند و اگر در پاکت آن ها هم باز شد، در یک وعده استفاده شوند. باز ماندن در این محصولات، امکان ورود عوامل محیطی و میکروارگانیسم‌ها به داخل آن ها و ایجاد شرایط فسادشان را فراهم می‌کند.

خطر کم شنوایی در محیط های صنعتی

دوشنبه, 26 بهمن 1394 ساعت 10:02

کم شنوایی علل مختلفی دارد که یکی از مهمترین آنها کار در محیط های صنعتی بدون رعایت اصول ایمنی است، به گونه ای که طبق آمارهای جهانی 30 درصد شاغلین صنایع به درجاتی از کم شنوایی مبتلا هستند.

کم شنوایی یا کاهش میزان شنوایی دارای انواع انتقالی، حسی- عصبی، مرکزی و ترکیبی است؛ کم شنوایی انتقالی به حالتی گفته می شود که فرد احساس انسداد یا پری در گوش خود دارد و صدای خود را بلندتر از حالت معمول می شنود به همین دلیل آرام صحبت می کند.

کم شنوایی انتقالی ناشی از بروز اختلال در عملکرد گوش میانی یا خارجی است که می توان آن را با دارو یا عمل جراحی درمان کرد.

کم شنوایی حسی عصبی، شایع ترین نوع کم شنوایی به شمار می رود و در اثر اختلال در عصب دهلیزی حلزونی گوش یا در اثر ناهنجاری های گوش داخلی بروز می کند. این عارضه درمان دارویی ندارد اما می توان با استفاده از سمعک تا حد زیادی افت شنوایی را جبران کرد.

کم شنوایی مرکزی نیز نوع دیگری از کم شنوایی است که در اثر آسیب بافت های مغز به وجود می آید. مبتلایان به این نوع از کم شنوایی برای بهبود شنوایی خود از سمعک استفاده می کنند.

کم شنوایی ترکیبی به کم شنوایی ناشی از کم شنوایی حسی- عصبی و کم شنوایی انتقالی گفته می شود و روش درمان آن، استفاده از دارو و سمعک به صورت توامان است.

علل کم شنوایی

علل مختلفی در بروز کم شنوایی وجود دارد که از جمله آنها می توان به انواع عفونت ها در اثر ابتلا به بیماری های سرخجه، آنفلوانزا، سرخک و اریون و علل وراثتی که از بدو تولد یا بعد از 20 سالگی خود را نشان می دهد، اشاره کرد.

ضربه هایی مانند سیلی، سوانح رانندگی، برخورد اجسام مختلف به سر و گوش، اختلالات سیستم عصبی، اختلالات عروقی، مصرف برخی داروها نیز از جمله علل بروز کم شنوایی هستند.

علاوه بر این، شنیدن صداهای بلند و به مدت طولانی از دیگر عوامل ایجادکننده کم شنوایی به شمار می رود که بیشتر شاغلین در مشاغل صنعتی به ویژه در صورت رعایت نکردن صحیح اصول ایمنی در کار به آن مبتلا می شوند.

یکی از علت های کم شنوایی در بین تمام سنین، قرار گرفتن در معرض صداهای بلندتر از حد مجاز است.

صداهای بلند بیش از حد مجاز را صداهایی هستند که به سیستم شنوایی آسیب می رسانند و حد مجاز صدا طبق استانداردهای بین المللی، حداکثر 85 دسیبل برای هشت ساعت کار مداوم روزانه بدون استفاده از وسایل محافظت شنوایی است.

شنیدن صداهای بلند علاوه بر ایجاد کم شنوایی، با ایجاد بیماری ها و عوارض غیرشنوایی مانند استرس، اضطراب، دلشوره، مشکلات قلبی- عروقی یا سقط جنین بر سلامت افراد تاثیر می گذارند.

کم شنوایی

به طور کلی کم شنوایی به دو صورت موقت و دائم بروز می یابد که به گفته پزشکان کم شنوایی موقت معمولا بعد از 24 ساعت استراحت صوتی (در معرض صدای بلند قرار نگرفتن) برطرف می شود و میزان شنوایی به حالت اول بازمی گردد.

کم شنوایی دائم نیز به حالتی گفته می شود که در معرض صداهای بلند بودن به صورت دائم ادامه می یابد و در نهایت کم شنوایی دائم رخ می دهد که در این حالت فرد نیازمند استفاده از سمعک می شود.

عوامل شغلی ایجادکننده کم شنوایی

صداهای ناشی از دستگاه های مختلف مانند مته ها برای کندن زمین و محیط های کاری مانند کارخانه ها و مراکز تولیدی می توانند ایجادکننده کم شنوایی باشند.

طبق استانداردهای بین المللی در مورد حد مجاز صدا، شاغلین در محیط هایی که 85 دسیبل صدا در آن وجود دارد، باید روزانه حداکثر 8 ساعت در این محیط قرار بگیرد.

اگر این صدا 90 دسیبل شود، باید ساعت کاری شاغلین به 4 ساعت کاهش یابد، یعنی به ازای هر پنج دسیبل افزایش صدا باید ساعت کار فردی که در معرض این میزان صدا قرار دارد، به نصف کاهش یابد و به همین ترتیب اگر شدت صدا به 95 دسیبل افزایش یافت، ساعت کاری باید به 2 ساعت و در 100 دسیبل ساعت کاری باید به یک ساعت در روز برسد.

گورابی با بیان این که صداهای ناشی از مته هایی که زمین را با آن می کنند، حدود 120 دسیبل است، توضیح داد: فردی که با این دستگاه ها کار می کند، در طول روز باید حداکثر به مدت 15 دقیقه با این دستگاه کار کند تا آسیبی به شنوایی او وارد نشود.

البته این استانداردها برای کار کردن بدون استفاده از وسایل حفاظت شنوایی است و اگر از وسایل حفاظت شنوایی یعنی گوشی های محافظ استفاده شود، می توان روزانه 8 ساعت در معرض صدایی با 100 دسیبل نیز قرار گرفت.

راه های پیشگیری از کم شنوایی

اولین اقدام در این زمینه ممانعت از ایجاد صداهای بلند و خودداری از قرار گرفتن در معرض صداهای بلند است.

بوق خودروها و موتورسیکلت ها، صداهای ناشی از برخی اسباب بازی ها و ترقه ها و صداهای موجود در کارخانه ها و دستگاه های صنعتی بیش از حد مجاز است.

گاهی مجبور هستیم به لحاظ زندگی شهری و یا کار در مشاغل صنعتی در معرض برخی صداها باشیم که در این صورت می توانیم از محافظ های شنوایی به صورت گوشی هایی که روی گوش گذاشته می شود، استفاده کنیم.

البته این وسایل نیز تاحدی می توانند از بروز این گونه عوارض پیشگیری کنند، بنابراین راه حل اساسی در این زمینه تولید نکردن این صداها و کنترل و کاهش آنها است که مستلزم رعایت استانداردهای لازم در مورد دستگاه ها و محیط های صنعتی است.

محافظ های گوش تنها می توانند 25 دسیبل از شدت صدا بکاهند و ورود صدا از طریق راه های هوایی را کم کنند اما نمی توانند از انتقال ارتعاشات صدا که به اندام بدن وارد می شود، بکاهند چرا که صدا از طریق استخوان ها نیز به گوش ها منتقل می شوند.

پایش شنوایی شاغلین در محیط های صنعتی

افرادی که برای کار در محیط های صنعتی مشغول به کار می شوند، باید پیش از آغاز کار شنوایی آنها مورد پایش و بررسی قرار گیرد و بعد از آن نیز میزان شنوایی آنها هر 6 ماه یک بار بررسی شود تا در صورت بروز عارضه، از پیشرفت آن پیشگیری شود.

این مساله در بسیاری از کارخانه ها و محیط های صنعتی انجام می شود اما برنامه کشوری مدونی در این زمینه تهیه نشده است، بنابراین لازم است مسئولان مربوطه به این موضوع توجه داشته باشند.

درباره سنجش شنوایی پایه (ادیوگرام): لازم است افراد در بدو ورود به مشاغل صنعتی مورد سنجش شنوایی قرار گیرند چراکه ممکن است در ابتدای ورود، درجاتی از کم شنوایی داشته باشند بنابراین برای پیشگیری از شدت آن و همچنین به خاطر بسیاری از شکایات کارگران از کارفرمایان صنایع باید مشخص شود که فرد از ابتدا کم شنوا بوده و یا در اثر کار در محیط های صنعتی دچار این عارضه شده است.

اگر مشخص شود که فرد در محیط کار دچار عارضه کم شنوایی شده، باید بررسی شود که آیا محافظ های لازم در اختیار او قرار داده شده، کنترل های لازم برای کاهش صدای محیط انجام شده و آموزش های لازم به او داده شده بود که چگونه از محافظ ها استفاده کند و آیا محافظ ها استاندارد بوده اند یا خیر.

اگر فردی با رعایت تمام این موارد دچار کم شنوایی شده باشد، باید محیط کار او عوض شود و یا به او غرامت و یا بازنشستگی پیش از موعد و یا از کار افتادگی داده شود تا دچار گرفتاری هایی نشود که اکنون بسیاری از بازنشستگان مشاغل صنعتی به آن دچار هستند.

اگر کم شنوایی عامل دیگری مانند پارگی پرده گوش، از هم گسیختگی زنجیره استخوانی یا پارگی گوش میانی نداشته باشد، می توان این عارضه را با استفاده از سمعک برطرف کرد.

علاوه بر شاغلین صنایع، شهرنشینان نیز به لحاظ زندگی ماشینی روزانه در معرض صداهای بلند و بعضا ناهنجاری هستند که می تواند به شنوایی آنها آسیب برساند.

صدای موتورسیکلت ها و بوق آنها، صدای بوق ماشین ها و هزاران صدای ناخوشایند که گاه و بی گاه در کوچه و خیابان و یا حتی منازل آنها را می شنویم، ازجمله این صداها به شمار می روند.

یکی از اقدامات لازم در این زمینه که می تواند از بروز مشکل کم شنوایی و هزینه های متعاقب آن بر خانواده ها و نظام سلامت کشور مانند افسردگی، کناره گیری از اجتماع و همچنین تحمیل هزینه های سنگین درمانی مانند تهیه وسیله کمک شنوایی سمعک و یا استفاده از روش های درمانی مانند برخی جراحی ها پیشگیری کند، رعایت استانداردهای جهانی در صنایع خودروسازی و موتورسیکلت سازی است که به گفته کارشناسان، صداهای ناشی از این وسایل و بوق آنها استاندارد جهانی ندارد.

شنیدن این گونه صداها به لحاظ زندگی ماشینی برای شهروندان امری اجتناب ناپذیر بنابراین لزوم توجه به این امر بیش از همه متوجه مسئولان مربوطه و کارفرمایان صنایع سنگین است که علاوه بر رعایت استانداردهای لازم در ساخت تولیدات خود، ضروری است برای پیشگیری از بروز عوارض شنوایی در بین جامعه بزرگ کارگری شاغل در محیط های صنعتی استانداردهای لازم برای کاهش صدا در محیط کار و ارایه وسایل حفاظت شنوایی و آموزش های لازم را با دقت بیشتری در دستورکار خود قرار دهند.

به گفته متخصصان، صداهای بلند و ناهنجار علاوه بر کم شنوایی می توانند سبب بروز استرس، اضطراب، سردرد، زخم معده، اختلال در عملکرد سیستم گوارش، افزایش کلسترول خون، انقباض رگ های خونی و پرخاشگری شوند.

در استخر و حمام عمومی پابرهنه راه نروید

یکشنبه, 25 بهمن 1394 ساعت 09:53

با شوق و علاقه وسایل شنای تان را برمی دارید و به استخر می روید، می خواهید پیش از ورود دوش بگیرید که ناگهان می بینید دمپایی های تان را فراموش کرده اید. مجبور می شوید روی نوک انگشتان حرکت کنید تا پای تان به چیزی برخورد نکند.

نگران چه چیزی هستید؟ قارچ، زگیل، کسی چه می داند در این محیط همیشه مرطوب، چه چیزهای دیگری می تواند باشد. چندش آور است. البته فراموش کردن دمپایی ها عمدی نبوده است!
در استخر و رختکن پابرهنه نباشید. پاهای تان را پس از شستن کاملا خشک کنید و هنگامی که ایستاده اید تا لباس های تان را بپوشید هم پابرهنه نباشید
بدترین اتفاقی که می تواند بیفتد چیست؟

اگر دمپایی های تان را فراموش کنید، خیلی خیلی بدشانس خواهید بود اما چیزی که واقعا نمی خواهید اتفاق بیفتد این است که چیزی در اتاق رختکن یا زیردوش بریدگی روی پوست تان ایجاد کند: تاول یا جوشی که روی پوست تان دارید به یک لبه کف پوش زیر دوش برخورد کرده یا روی یک ناخن کنده شده پا می گذارید و این تاول پاره می شود. این ناخن پر از میکروب است و شما ممکن است دچار عفونت بدی شوید که حتی نیاز به مداوای بیمارستانی داشته باشد. البته این یک رویداد شایع در بسیاری از استخرهای عمومی نیست.
متاسفانه هم امکان عفونت های قارچی وجود دارد مانند بیماری پای ورزشکار و هم عفونت های ویروسی مانند زگیل. این بیماری ها در محیط های مرطوب خوب می مانند و می توانند روی پوست تان نشسته و در نهایت حتی اگر بریدگی یا زخم بازی هم نداشته باشید، حضور وحشتناک شان را اعلام کنند.
همینطور اگر عادت دارید گاهی کفش های عرقی فرد دیگری را به پا کنید، احتمال ابتلا به این بیماری ها وجود دارد.
البته خوشبختانه درمان این دو تا حدودی ساده است؛ چند هفته استفاده از پماد مخصوص برای مبارزه با بیماری پای ورزشکار و جراحی لیزر برای برداشتن زگیل. البته باز هم بهتر است پیشگیری کنید تا مبتلا نشوید.
سعی کنید وسایل استخر یا باشگاه ورزشی تان را سر وقت حاضر کنید تا عجله باعث فراموشی چیزی نشود.
هستند کسانی که با جوراب زیر دوش می روند، روی حوله می ایستند و یا حتی پاهای شان را با کیسه های پلاستیکی می بندند. اما شما کافیست پابرهنه نباشید، پاهای تان را پس از شستن کاملا خشک کنید و هنگامی که ایستاده اید تا لباس های تان را بپوشید هم پابرهنه نباشید.

Top